فاااااااااااااااااااااااااز

ظهر به خانه بازگشتم و البته بکلی موضوع را فراموش کرده بودم. شب دوباره به یاد حرف های استادم افتادم و با خودم فکر کردم که اگر این قضیه حقیقت داشته باشد، اعراب جاهلیت در برابر تاریخ روسپید خواهند بود چرا که اعراب دخترانشان را از ترس بدنامی و ننگ زنده بگور می کردند، اما چینی ها در عصر حاضر به نوزادانی که در بطن مادرشان هستند به چشم خوراکی لذیذ نگاه می کنند. و اگر وضعیت اعراب آنقدر بحرانی و اسفناک بوده است که پیغمبر صاحب شریعتی برایشان فرستاده شده است. در برابر چینی ها چه باید کرد؟
ضمنا، اینکه جمعیت چین و کلا کشور های جنوب شرق آسیا آنقدر زیاد است که این کشورها را با بحران مواد غذایی روبرو کرده است قابل درک است. و حتی این موضوع که در این منطقه از جهان مردم به غذاهایی عجیب و غریب (جنین نوعی پرنده، مغز میمون، سوپ مورچه و …) رو آورده اند که ما تنها مانندشان را از جادوگران قصه های اروپایی شنیده ایم باعث نمی شود که ما از آنها بیزار باشیم. اما خوردن جنین انسان ما را یاد خدا، خلقت انسان، روح، اخلاق و یکی از اساسی ترین و مهم ترین احساسات بشری (حس مادرانه) می اندازد. آیا خوردن جنین انسان، ماجرایی است که می توان از آن بسادگی گذشت؟
خلاصه، تصمیم گرفتم که به تنها درگاه ارتباطی ایرانی ها به دنیای بیرون سری بزنم. در یاهو و گوگل درجستجوی عکس یا متنی در این مورد بودم اما موردی که قابل استناد باشد پیدا نکردم، تا اینکه به مقاله ای رسیدم که همین موضوع را مورد بررسی قرار داده بود.
این مقاله به زبان انگلیسی است و این مساله را از ابتدای مطرح شدنش مورد بررسی قرار داده است. بیشتر از این حوصله تان را سر نمی برم و نظر شما را به ترجمه ی این مقاله جلب می کنم که خود گویای همه چیز است.